Cennât-i âliyyât hakkında

CENNÂT-İ ÂLİYYÂT HAKKINDA
Sekiz Cennetin, sekiz kapısı vardır ve sekiz de miftâhı vardır. Evveli, beş vakt nemâz kılan mü’minlerin îmânıdır. İkincisi, Bes­mele-i şerîfedir. Altısı dahî, Fâtiha-i şerîfenin içindedir. Sekiz Cen­net:
1-    Dâr-ı celâl.
2-    Dâr-ı karâr.
3-    Dâr-ı selâm.
4-    Cennetül-huld.
5-    Cennetül-Me’vâ.
6-    Cennetül-Adn.
7-    Cennetül-Firdevs.
8-    Cen­netül-Na’îm.
Dâr-ı celâl, beyâz nûrdandır.
Dâr-ı karâr, kırmızı yâkutdandır.
Dâr-ı selâm, yeşil zeberceddendir.
Cennet-ül-Huld, mercandandır.
Cennetül-Me’vâ, gümüşdendir.
Cennetül-Adn, altındandır.
Cennetül-Firdevs, hem altından ve hem gümüşdendir.
Cennetül-Na’îm, kırmızı yâkutdandır.
Cennete giren mü’minler, ebedî orada kalırlar, hiç çıkmazlar. Orada olan hûrilerin, âdetleri ve lohusalıkları ve yaramaz huyları yokdur. İstedikleri her dürlü yiyecek ve içecek hâzır olarak önleri­ne gelir. Pişirmek ve koparmak gibi şeylerden uzakdırlar. Başları üzerinde, kuşlar uçar. Mü’minler, köşklerinde oturur iken, bunları görür. Eğer sen dünyâda iken bana böyle yakın gelseydin, ben se­ni kebâb ederdim, diye kalbine geldiği ânda, nûrdan tabak içinde henüz pişmiş olarak, gelip onu yimeğe başlar. Kemiklerini bir yere yığar ve kalbine gelir ki, şimdi bu, yine kuş olsaydı. Kalbine geldi­ği ânda, o evvelki gibi, kuş olup, uçar gider.
Cennetin toprağı miskden ve binâsının bir kerpici gümüşden, bir kerpici altındandır.
Cennet ehlinin her birine, yüz er kuvveti verilse gerekdir. Ve Cennet ehlinin her birine, en az yetmiş hûri ve iki dünyâ hâtunu verilse gerekdir.
Ve dahî, Cennetde dört ırmak akar. Bunların menba’ı bir, akı­şı ayrı ayrı olup, bunların her birinin lezzeti, birbirine uymaz. On­ların birisi, sâfi su ve birisi, hâlis süt ve birisi Cennet şerâbı ve biri­si de sâf baldır.
Cennetde yüksek köşkler vardır. Eğilince, mü’minler onlara bi­nerler ve istedikleri yere götürürler. (Bunların dünyâda misâli, şimdiki hâlde, yürüyen merdivenler ve tayyârelerdir.)
Cennetde Tûbâ ağacı vardır. Bu ağacın, kökleri yukarıda, dal ve budakları, aşağıya doğru sarkmakdadır. Bunun, dünyâda misâ­li, ay ve güneşdir.
Ve dahî, Cennet ehli, yimek ve içmek tadını ve zevkini duyar­lar ve lâkin ifrâzât hâcetini hissetmediklerinden bu gibi beşerî ihti­yâc ve ızdırâblarından berîdirler.
Allahü teâlâ, Cennetde mü’min kullarına hitâb edip: (Kulla­rım! Benden dahâ ne istersiniz ki vereyim. Siz zevk ve safâda olun!) buyura. Kullar dahî, yâ Rabbî! Bizi Cehennemden âzâd ey­ledin ve Cennetine idhâl edip, bu kadar hûri ve gılman ve vildan verdin. Bunlardan ma’dâ, akla gelmedik ve gözler görmedik ve kulaklar işitmedik, bu kadar ni’metler verdin. Dahâ bir şey iste­meğe hayâ ederiz dedikde, Rabbül-âlemîn yine hitâb edip: (Kul­larım! Sizin benden, bunlardan başka isteyeceğiniz var) dedikde, kullar dahî, yâ Rabbî, dahâ istemeğe yüzümüz yokdur. Ve hem de ne isteyeceğimizi bilmiyoruz, dediklerinde, Rabbül-âlemîn buyur­sa gerek, (Kullarım! Dünyâda size bir mes’ele iktizâ edince ne ya­pardınız?) Onlar dahî, ulemâya başvururduk ve o mes’eleyi öğre­nip, müşkilimiz hâl edilirdi dedikde, Hak sübhânehü ve teâlâ haz­retleri, (Şimdi dahî, öyle yapınız ve ulemâya danışınız, haber alı­nız! Ve her ne haber verirlerse, size vereyim) diye buyurdukda, ulemâ da: Sizler Cemâlullahı unutdunuz mu? Dünyâda iken, der­diniz ki, Rabbimiz Cennetde, mekândan münezzeh olduğu hâlde cemâlini bize gösterse gerek, diye arzû ederdiniz. İşte onu isteyi­niz deyip, onlar dahî rü’yet-i cemâlullahı istediklerinde, Allahü azîm-üş-şân, mekândan münezzeh olduğu hâlde, cemâl-i bâkemâ­lini gösterse gerek. Hak teâlânın cemâl-i pâkini gördükde, nice bin yıllar, hayran kalsalar gerekdir.
Ve dahî, Cennetde kişi, köşkünde otururken, etrafında, pen­cereler önlerinde meyveler vardır. Kullar, o meyveleri gördükde, uzanayım, o dalı çekeyim de, meyveyi koparıp, yiyeyim diye, hâ­tırına geldikde, oturduğu yerden, kalkmağa ve dalı çekmeğe hâ­cet kalmaz. Hemen oturduğu yere istediği dal önüne gelir, mey­veyi koparır, ağzına koyar ve çiğneyip, henüz lezzeti buğazına ulaşmadan, kopardığı yerden, bir dahâsı biter. Ağzına koyduğun­da, olgun ve lezîzdir. Böylece (Rabbül-izze), tâze bitirse gerek­dir.
Âkıl isen kıl nemâzı, çün se’âdet tâcıdır. Sen nemâzı öyle bil ki, mü’minin mi’râcıdır.

Kitap-Menü