Fezâil-i eshâb bahsi

FEZÂİL-İ ESHÂB BAHSİ
Bütün Sahâbenin içinde, Resûlullahın dört halîfesi “radıyalla­hü teâlâ anhüm ecma’în” diğerlerinden üstündür. Cümlesinin hilâ­fet müddeti, otuz senedir. [Eshâb-ı kirâmın “radıyallahü teâlâ an­hüm ecma’în” hepsinin Cennete gidecekleri bildirildi. Hiç birine dil uzatmak câiz değildir.]
Ve dahî, Evliyânın kerâmeti hakdır, doğrudur.
Cümle Velîlerin efdali, en üstünü, hazret-i Ebû Bekr-i Sıddîk­dır “radıyallahü teâlâ anh”. Hilâfeti hakdır. Onun birinci halîfe ol­duğu, ümmetin icmâ’ı ile sâbitdir. Resûlullahın “sallallahü aleyhi ve sellem” kayın babasıdır. Kızı Âişe “radıyallahü anhâ” anamızı, Resûlullaha “sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem” tezvîc eylemişdir. Hakîkat ilminde mâhirdir. Cümle malını hak yoluna sarf etdi. Tâ ki, bir habbesi kalmadı. Beline, hurma lifinden örtü giydi. Cebrâ­îl “aleyhisselâm” dahî onun giydiği gibi giyerek, Resûlullaha gel­di. Resûl, onu bu hâlde görünce, (Yâ karındaşım Cebrâîl! Ben se­ni, bu hâlde hiç görmemişdim. Bu hâl ne acebdir) diye buyurduk­da, Cebrâîl “aleyhisselâm”: (Yâ Resûlallah! Şimdi sen beni bu hâlde gördün, ne kadar melekler var ise, cümlesi bu hâldedir. Bu­nun sebebi odur ki, Allahü azîm-üş-şân, hitâb etdi ki, (Ebû Bekr kulum cümle emlâkini, benim rızâm için, benim yoluma sarf eyle­di. Şimdi hurma lifinden örtü giyindi. Ey benim meleklerim, sizler dahî, onun gibi giyininiz) diye emr eyledi. Cümle melekler, şimdi bu hâldedirler) diye buyurdu. Ve kendisine, onun için, Sıddîk de­nildi.
Onun ardınca, Evliyânın efdali, hazret-i Ömer “radıyallahü anh”dır. Hilâfeti, ümmetin icmâ’ı ile sâbitdir. İslâm ilmlerinde mâhirdir. Birgün, Resûlullah “sallallahü aleyhi ve sellem” haz­retlerine, bir münâfık ile bir yehûdî, da’vâ ile geldiler. Resûlullah “sallallahü aleyhi ve sellem” hazretleri, da’vâlarını dinledi. Hak, yehûdînin lehinde çıkdı. O münâfık râzı olmayınca, Resûlullah “sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem” o vakt, onlara: (Ey kişiler! Ömere varın, sizin da’vânızı görsün!) diye buyurdu. Onlar, haz­ret-i Ömere “radıyallahü teâlâ anh” geldiler. Neye geldiniz? de-di. Münâfık, bu yehûdî ile, da’vâm vardır, dedi. Hazret-i Ömer “radıyallahü teâlâ anh” buyurdu ki, sâhib-i islâmiyyet var iken, ben bu da’vâyı, nasıl göreyim? Münâfık dedi ki: Biz Resûlullah “sallallahü aleyhi ve sellem”e vardık, da’vâyı yehûdîye hükm ey­ledi. Ben râzı olmadım! Hemen Ömer “radıyallahü anh” onlara siz bekleyin, ben da’vânızı, şimdi hâl edeyim dedi ve içeriye git­di. Biraz sonra, eteğinin altında, bir satırla, bunların yanına geldi, satırı çekdiği gibi o münâfıkın kellesini uçurdu ve (Resûlullahın hükmüne râzı olmayanın hâli budur) dedi. İşte bundan dolayı, kendisine Ömer-ül-Fârûk “radıyallahü teâlâ anh” denildi.
Resûlullah “sallallahü aleyhi ve sellem” hazretleri, (Hak ile bâ­tılı ayırd edici, Ömerdir) buyurdu.
Onun ardınca, Evliyânın efdali hazret-i Osmân-ı Zinnûreyn “radıyallahü anh”dır. Hilâfeti hakdır, doğrudur. Ümmetin icmâ’ı ile sâbitdir. Resûlullah “sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem”, ona bir­biri ardınca, iki kızını vermişdir. İkinci kızı vefât etdikde, (Bir kı­zım dahâ olsaydı, ona verirdim!) buyurmuşdur.
İkinci kızını verdikde, hazret-i Osmânı “radıyallahü teâlâ anh” gâyet medh etmişdi. Tezvîc etdikden sonra kızı: (Ey benim gözü­mün nûru babam! Hazret-i Osmânı gâyet medh eylediniz. Buyur­duğunuz kadar değil!) dedikde, Resûlullah “sallallahü aleyhi ve sellem” hazretleri kızına: (Ey benim kızım! Hazret-i Osmândan gökdeki melekler hayâ ederler!) buyurdu.
Resûlullah “sallallahü aleyhi ve sellem” ona iki kızını verdiğin­den ötürü, Osmân-ı Zinnûreyn denildi. Zinnûreyn, iki nûr sâhibi demekdir. Ma’rifet ilminde mâhirdir.
Onun ardınca, Evliyânın efdali, Alî “kerremallahü vecheh ve radıyallahü anh”dır. Hilâfeti, ümmetin icmâ’ı ile sâbitdir. Resûlul­lahın dâmâdıdır. Kızı hazret-i Fâtıma “radıyallahü anhâ” anamızı, ona tezvîc etmişdir. Tarîkat ilminde mâhirdir. Bir gulâmı var idi. Birgün, gulâmı murâd eyledi ki, şu efendimi tecribe edeyim. Vak­tâ ki, hazret-i Alî “radıyallahü teâlâ anh”, dışarıda idi. Gulâmın ya­nına gelip bir hizmet buyurdu. Gulâm sükût eyledi. Ondan sonra, hazret-i Alî “kerremallahü vecheh” gulâma, yâ gulâm! Ben sana ne yapdım ve hâtırın neden münkesir oldu ve benim neyimden in­cindin, dedikde, gulâm, sen bana bir şey yapmadın. Ben senin ku­lunum. Murâdım seni tecribe etmekdi. Hakkiyle Velîsin, dedi.
[Eshâb-ı kirâmın hepsini sevenlere ve onların yolunda olanlara (Ehl-i sünnet) denir. Bir kısmını severiz deyip çoğunu sevmiyene (Şî’î) denir. Eshâb-ı kirâmın hepsine düşman olanlara (Râfizî) de­nir. Eshâb-ı kirâmın hepsini severiz diyen, fekat ba’zı şeylerde hiç birine uymıyan kimseye (Vehhâbî) denir. Sapık din adamı Ahmed ibni Teymiyyenin fikrleri ile, ingiliz câsûsu Hempherin yalanları­nın karışımına (Vehhâbîlik) denir. Bu inanışlarına uymıyan, Ehl-i sünnet olan müslimânlara kâfir diyorlar. [Bu sözleri ile, kendileri kâfir oluyorlar.]
Vehhâbîlik düşünceleri, 1150 [m. 1737] senesinde Arabistân ya­rım adasında ingilizler tarafından ortaya çıkarıldı. İngiliz plânları­nı yaymak için, çok müslimân kanı akıtdılar. Şimdi de, her memle­ketde (Râbitatül-âlemil islâmî) dedikleri merkezler kurarak ve sa­yısız altın saçarak, câhil din adamlarını avlıyor. Bunlar vâsıtası ile müslimânları şaşırtıyorlar. Bindörtyüz senedir islâmiyyeti savun­muş olan Ehl-i sünnet âlimlerini ve bunların hâmileri olan Osmân­lıları kötülüyor. Bu âlimlerin naslardan çıkardıkları doğru bilgilere yanlış diyorlar.
Vehhâbîlerden ba’zısı, (Biz de Ehli sünnet mezhebindeyiz, Hanbelî mezhebindeyiz) diyorlar. Bu sözleri, Mu’tezile sapık fır­kasında olanların, (Biz de, Ehl-i sünnetiz. Hanefî mezhebindeyiz) demelerine benzemekdedir. Ehl-i sünnet olmıyanların Cehenne­me gideceklerini bildikleri için, böyle söylüyorlar. Hâlbuki, yalnız amellerinin, yalnız işlerinin bir mezhebe uygun olması, o mezheb­den olmak değildir. Bir mezhebe tâbi’ olmak için, hem i’tikâdın, hem de amelin, o mezhebe uygun olması lâzımdır. Dört mezhebin i’tikâdı, birbirlerinin aynıdır. Dördü de, Ehl-i sünnet i’tikâdında­dır. Bir kimsenin hanefî veyâ hanbelî mezhebinde olabilmesi için, evvelâ Ehl-i sünnet i’tikâdında olması lâzımdır. Vehhâbîler Ehl-i sünnet i’tikâdında değildirler.]

Kitap-Menü