İslâmiyyet

CENNET YOLU İLMİHÂLİ
El-hamdü lillâhillezî cealenâ minet-tâlibîne ve lil-ilmi minerrâ­gıbîne ves-salâtü ves-selâmü alâ Muhammedinil lezî erselehü rah­meten lil-âlemîne ve alâ Âlihi ve Eshâbihi ecma’în.
İSLÂMİYYET
ALLAH VARDIR VE BİRDİR
[Allahü teâlâ, bütün varlıkları yaratdı. Herşey yok idi. Yalnız Allahü teâlâ var idi. O hep vardır. Sonradan var olmuş değildir. Önceden yok olsaydı, Onu var eden bir kuvvetin bulunması lâzım olurdu. Çünki, var olmayan bir şeyi yaratacak kuvvet olmazsa, o şey hep yok olur, var olamaz. Onu yaratan kuvvet sâhibi hep var idi ise, işte Allahü teâlâ bu kuvvet sâhibi olan sonsuz varlıkdır. Yok eğer, bu yaratıcı kuvvet sâhibi de, sonradan var olmuşdur de­nirse, bunu da var edenin bulunması lâzım olur. Böylece, sonsuz sayıda var edicilerin bulunması lâzım olur. Bu ise, var edicilerin bir başlangıcının bulunmaması demekdir. İlk var edicinin bulunma­ması, bunun var edeceklerinin de bulunmaması demek olur. Var edici var olmayınca, yokdan var edilmiş olan bu gördüğümüz veyâ işitdiğimiz madde ve rûh âleminin de bulunmaması lâzım olur. Maddeler ve rûhlar var oldukları için, bunların yalnız bir yaratıcı­larının da bulunması ve hep var olması lâzımdır.
Allahü teâlâ, herşeyin yapı maddesi olan basît cismleri ve rûh­ları ve melekleri önce yaratdı. Basît cismlere şimdi element deni­yor. Bugün, yüzbeş çeşid elementin var olduğu biliniyor. Allahü teâlâ, her maddeyi, her cismi bu yüzbeş elementden yaratmış ve hep yaratmakdadır. Demir, kükürt, karbon, oksigen gazı, klor ga­zı birer elementdir. Allahü teâlâ bu elementleri kaç milyon sene önce yaratmış olduğunu bildirmedi. Bunlardan meydâna gelen, yerleri, gökleri ve canlıları da, ne zemân yaratmağa başladığını bil­dirmedi. Canlı, cansız herşeyin belli bir ömrü vardır. Zemânı gelin­ce yaratmakda, ömrü bitince yok etmekdedir. Birşeyi yokdan var etdiği gibi, birşeyden, yavaş yavaş veyâ birden bire başka birşeyi yapmakda, birincisi yok olmakda, yenisi var olmakdadır.
Allahü teâlâ, ilk insanı, cansız maddelerden ve rûhdan mey­dâna getirdi. Bundan önce, hiç insan yokdu. Hayvânlar, otlar, cin ve melekler, bu ilk insandan dahâ önce yaratıldı. Bu ilk insanın is­mi, Âdem “aleyhissalâtü vesselâm” idi. Bundan, Havvâ isminde bir kadın da yaratdı. Bütün insanlar, bu ikisinden üredi. Her hay­vândan da kendi cinsleri türedi. Canlı ve cansız herşeyin her zemân değişdiğini görüyoruz. Kadîm olan şey ise, hiç değişmez. Fizik olaylarında, maddelerin hâlleri, şeklleri değişiyor. Kimyâ reaksi­yonlarında özü, yapıları değişiyor. Cismler yok olup, başka cismler hâsıl oluyor. Çekirdek olaylarında, element de yok oluyor, enerji­ye dönüyor. Herşeyin birbirinden hâsıl olmaları, sonsuzdan gele­mez. Yokdan var edilmiş olan ilk maddelerden hâsıl olmaları lâ­zımdır. Çünki sonsuz, başlangıcı yok demekdir.
İslâm düşmanları, müslimânların çocuklarını aldatmak için, fen adamı şekline giriyorlar. İnsanlar maymundan yaratıldı di­yorlar. Darwin ismindeki İngiliz doktoru böyle söyledi diyorlar. Bunlar yalan söylüyorlar. Darwin böyle birşey söylemedi. Canlı­lar arasında hayât mücâdelesini anlatdı. (Nev’lerin menşei) is­mindeki kitâbında, canlıların muhîte uyduklarını, bunun için, ufak değişikliklere uğradıklarını yazdı. Bir cins, başka cinse dö­ner demedi. İngiliz ilm birliğinin 1980 senesinde Salfordda dü­zenlediği toplantıda Swansea Üniversitesi öğretim üyesi Prof. John Durant: “Darwinin insanın menşei ile ilgili görüşleri, mo­dern bir efsâne oldu. Bu efsâne ilmî ve içtimâî gelişmemize zarar­dan başka birşey vermedi. Tekâmül masalları, ilmî araştırmalar üzerinde tahrîb edici te’sîr yapdı. Tahrîfâta, lüzûmsuz münâkaşa­lara ve ilmin büyük ölçüde sûistimâllerine yol açdı. Şimdi Darwi­nin teorisi, dikiş yerlerinden patlamış, geriye perîşân ve bozuk bir düşünce yığını bırakmışdır” dedi. Prof. Durantın vatandaşı hak-kında söylediği bu sözler, Darwincilere ilm adına verilen en en­teresan cevâblardan biridir. Günümüzde tekâmül teorisinin deği­şik kültür seviyesindeki insanlara anlatılmak istenmesinin asıl se­bebi ideolojikdir. İlmî değildir. Bu teori materyalist felsefenin telkîni için bir vâsıta olarak kullanılmakdadır. İnsan, maymun­dan oldu sözü, ilmî bir söz değildir. Fennî bir söz de hiç değildir. Darwinin sözü de değildir. İlmden, fenden haberi olmıyan câhil islâm düşmanlarının yalanlarıdır. İlm adamı, fen adamı, böyle câ­hilce, saçma söz söyliyemez. Üniversiteden diploma alan bir kim­se, sefâhete ya’nî zevk ve eğlenceye başlayıp, bulunduğu ilm da-lında çalışmaz, okuduklarını da unutursa, bu kimse ilm adamı, fen adamı olamaz. İslâm düşmanlığı da yaparak, yalan ve yanlış söz­lerini, yazılarını, ilm ve fen olarak saçmağa kalkışırsa, cem’ıyyet için zararlı, alçak, hâin bir mikrop olur. Onun diploması, etike­ti, mevkı’i, bir gösteriş, gençleri avlıyan bir tuzak olur. Yalanla­rını, iftirâlarını, ilm ve fen olarak saçan fen taklîdcilerine, (Fen yobazı) denir. Bu fen yobazlarına aldanmamalıdır.
Allahü teâlâ, insanların dünyâda râhat, huzûr içinde yaşamala­rını, âhıretde de sonsuz se’âdete kavuşmalarını istiyor. Bunun için, se’âdete sebeb olan fâideli şeyleri emr etdi. Felâkete sebeb olan, zararlı şeyleri yasak etdi. Dinli olsun, dinsiz olsun, inansın, inanma­sın, herhangi bir kimse, bilerek veyâ bilmiyerek, ahkâm-ı islâmiy­yeye, ya’nî Allahü teâlânın emrlerine ve yasaklarına uyduğu ka­dar, dünyâda râhat ve huzûr içinde yaşar. Fâideli ilâcı kullanan herkesin, derdden, sıkıntıdan kurtulması gibidir. Şimdi, dinsiz, îmânsız, çok kimsenin ve milletlerin, birçok işlerinde muvaffak ol­maları, Kur’ân-ı kerîmin ahkâmına uygun olarak çalışdıkları için­dir. Kur’ân-ı kerîme uyarak, âhıretde sonsuz se’âdete kavuşabil­mek için ise, buna, inanarak, uymak lâzımdır.
Allahü teâlânın birinci emri (Îmân) etmekdir. Birinci yasak et­diği şey de (Küfr)dür. Îmân demek, Muhammed aleyhisselâmın, Allahü teâlânın son Peygamberi olduğuna inanmakdır. Allahü teâ­lâ, Ona emrlerini ve yasaklarını arabî olarak (Vahy) etmişdir. Ya’nî bir melek vâsıtası ile bildirmiş, O da bunların hepsini insan­lara anlatmışdır. Allahü teâlânın arabî olarak, bir melek ile bildir­diklerine (Kur’ân-ı kerîm) denir. Kur’ân-ı kerîmin hepsi yazılı ki­tâba (Mıshaf) denir. Kur’ân-ı kerîm, Muhammed aleyhisselâmın sözü değildir. Allah kelâmıdır. Hiç bir insan öyle düzgün söyliye­mez. Kur’ân-ı kerîmde bildirilenlerin hepsine (İslâmiyyet) denir. Hepsine kalb ile inanan insana (Mü’min) ve (Müslimân) denir. Bi­rini bile beğenmemeğe, îmânsızlık, ya’nî (Küfr) [Allaha düşman olmak] denir. Kıyâmete, cinnin, meleklerin var olduklarına, Âdem Peygamberin “aleyhissalâtü vesselâm”, bütün insanların babası ol­duğuna ve ilk Peygamber olduğuna inanmak, yalnız kalb ile olur. Bunlara, (Îmân), (İ’tikâd) ve (Akâid) bilgileri denir. Beden ile ve kalb ile yapılacak ve sakınılacak şeylere ise, hem inanmak, hem de yapmak veyâ sakınmak lâzımdır. Bunlara (Ahkâm-ı islâmiyye) bil­gileri denir. Bunlara inanmak da, îmân olur. Bunları yapmak ve sa­kınmak, (İbâdet) olur. Niyyet ederek ahkâm-ı islâmiyyeye uymağa (İbâdet) yapmak denir. Allahü teâlânın emrlerine ve yasaklarına (Ahkâm-ı islâmiyye) ve (Ahkâm-ı ilâhiyye) denir. Emr edilenlere (Farz), yasak edilenlere (Harâm) denir. Görülüyor ki, ibâdetlerin, vazîfe olduğuna inanmıyan, ehemmiyyet vermiyen (Kâfir) [Al­laha düşman] olur. Bunlara inanıp da, yapmıyan kâfir olmaz. Buna (Fâsık) denir. İslâm bilgilerine îmân edip de, elinden geldi­ği kadar yapan mü’mine, (Sâlih müslimân) [iyi insan] denir. Alla­hü teâlânın rızâsını, sevgisini kazanmak için, islâmiyyete uyan ve bir mürşidi seven müslimâna (Sâlih) [iyi insan] denir. Allahü teâlâ­nın rızâsını, sevgisini kazanmış olana (Ârif) veyâ (Velî) denir. Baş­kalarının da, bu sevgiyi kazanmalarına vâsıta olan Velîye (Mürşid) denir. Bu mubârek, seçilmiş insanların hepsine (Sâdık) denir. Bun­ların hepsi sâlihdir. Sâlih mü’min Cehenneme hiç gitmiyecekdir. Kâfir, muhakkak Cehenneme gidecekdir. Cehennemden hiç çık­mıyacak, sonsuz azâb görecekdir. Kâfir îmân ederse, bütün günâh­ları hemen afv olur. Fâsık, tevbe edip, ibâdetleri yapmağa başlar­sa, Cehenneme girmiyecek, sâlih mü’min gibi, doğru Cennete gi­decekdir. Tevbe etmezse, yâ şefâ’at ile veyâ sebebsiz afv olup, doğ­ru Cennete gidecek, yâhud Cehennemde günâhları kadar yandık­dan sonra, Cennete girecekdir.
Kur’ân-ı kerîm, o zemânki insanların konuşduğu arabî grame­re uygun olarak gelmişdir ve nazm hâlindedir. Ya’nî, şi’r gibi, düz­gündür. Arabî lisânının incelikleri ile doludur. Bedi’, Beyân, Me’ânî ve Belâgat ilmlerinin bütün inceliklerine uygundur. Bunun için anlaması çok güçdür. Arabî lisânının inceliklerini bilmiyen kimse, arabî okuyup yazsa bile, Kur’ân-ı kerîmi iyi anlıyamaz. Bu incelikleri bilenler bile anlıyamamış, çok yerlerini, Peygamber efendimiz açıklamışdır. Resûlullahın “sallallahü aleyhi ve sellem” bu açıklamalarına (Hadîs-i şerîf) denir. Eshâb-ı kirâm “rıdvânulla­hi teâlâ aleyhim ecma’în, Peygamberimizden “sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem” işitip öğrendiklerini, gençlere bildirmişlerdir. Ze­mân geçdikce kalbler kararmış, hele yeni müslimân olanlar, Kur’ân-ı kerîmden, kendi noksan aklları ve kısa görüşleri ile ma’nâ çıkarmağa kalkışmışlar, Peygamber efendimizin bildirdiklerine uy­mıyan şeyler anlamışlardır. İslâm düşmanları da, bu bölünmeyi, parçalanmağı körüklemiş, böylece, yetmişiki dürlü bozuk, sapık inanış meydâna gelmişdir. Böyle sapık inanan müslimânlara (Bid’at ehli) veyâ (Dalâlet ehli) denir. Yetmişiki bid’at fırkasından olanların hepsi, muhakkak Cehenneme girecek, fekat mü’min ol­dukları için, Cehennemde sonsuz kalmıyacaklar, çıkıp Cennete gi­receklerdir. İnanışı, Kur’ân-ı kerîmde ve hadîs-i şerîflerde açık ola­rak bildirilmiş bir bilgiye uymaz ise, bunun îmânı gider. Buna (Mülhid) denir. Mülhid, kendini müslimân sanır.
İ’tikâd bilgilerini, ya’nî inanılması lâzım olan din bilgilerini, Eshâb-ı kirâmdan “rıdvânullahi teâlâ aleyhim ecma’în” doğru olarak öğrenip, kitâblara yazan islâm âlimlerine, (Ehl-i sünnet) âlimleri denir “rahmetullahi teâlâ aleyhim ecma’în”. Bunlar, dört mezhebin birinde ictihâd derecesine yükselmiş olan âlimler­dir. Bu âlimler, Kur’ân-ı kerîmin ma’nâsını, kendi aklları ile,
kendi görüşleri ile anlamağa kalkışmamış, yalnız Eshâb-ı kirâm­dan öğrendiklerine inanmışlardır. Kendi anladıklarına uymamış­lar, Peygamberimizin bildirdiği doğru yolu yaymışlardır. Osmânlı devleti müslimân idi ve Ehl-i sünnet i’tikâdında idi.
Yukarıda bildirilenlerden anlaşılıyor ve birçok kıymetli kitâb­lar yazıyor ki, dünyâda ve âhıretde felâketlerden kurtulmak ve râhat, mes’ûd yaşamak için önce Ehl-i sünnet âlimlerinin “rah­metullahi teâlâ aleyhim ecma’în” bildirdikleri gibi îmân etmek, ya’nî öğrenmek ve hepsine inanmak lâzımdır. Ehl-i sünnet i’tikâ­dında olmıyan kimse, yâ (Bid’at ehli), ya’nî sapık müslimân olur. Yâhud (Mülhid), ya’nî kâfir olur. Îmânı, ya’nî i’tikâdı doğru olan mü’minin ikinci vazîfesi, sâlih olmakdır. Ya’nî, Allahü teâlânın rı­zâsını, sevgisini kazanmakdır. Bunun için, kalb ile ve beden ile yapılması ve sakınılması emr olunan islâm bilgilerini öğrenip, bunlara uygun yaşamak lâzımdır. Ya’nî ibâdet yapmakdır. Ehl-i sünnet âlimleri “rahime-hümullahü teâlâ”, ibâdet bilgilerini anla­tırken dörde ayrıldılar. Dört (Mezheb) meydâna geldi. Ayrılıkla­rı az ve mühim olmıyan işlerde olduğu için ve îmânlarında birleş­dikleri için, birbirlerini sever ve sayarlar. Her müslimânın bu dört mezhebden birine göre ibâdet yapması lâzımdır. Bu dört mez­hebden birine uymıyan kimsenin Ehl-i sünnetden ayrılmış olaca­ğı Tahtâvînin (Dürr-ül-muhtâr) hâşiyesi Zebâyıh kısmında yazılı­dır.
Harbde esîr alınan herhangi bir kâfir veyâ sulh zemânında, bir kâfir, ben müslimân oldum deyince, buna inanılır. Fekat, bu­nun (Îmânın altı şartı)nı hemen öğrenmesi ve inanması lâzımdır. Sonra farzları ve harâmları, sırası gelince ve imkân bulunca, he­men öğrenmesi ve öğrendiklerine uyması lâzımdır. Öğrenmezse veyâ öğrendiklerinden birine dahî ehemmiyyet vermeyip, yap­mazsa, Allahü teâlânın dînine ehemmiyyet vermemiş olur. Îmâ­nı yok olur. Böyle îmânı giden kimseye (Mürted) denir. Mürted­lerden din adamı şekline girip, müslimânları aldatanlara (Zın­dık) denir. Zındıklara, bunların yalanlarına aldanmamalıdır. Bir kimse, dünyâ çıkarlarında aldanmayıp, lâkin islâmı vasf ve te’ak­kul etmiyerek, müslimânlığı bilmiyerek bâliğ olmuş ise, bunun mürted hükmünde olacağı, (Siyer-i Kebîr şerhi) tercemesinin yüzonaltıncı sahîfesinde ve (Dürr-ül-muhtâr)da, kâfirin nikâhı sonunda yazılıdır. (Dürr-ül-muhtâr)da, kâfirin nikâhı sonunda diyor ki, nikâhlı müslimân bir kız, bâliga olduğu zemân, müsli­mânlığı bilmezse, nikâhı bozulur. [Ya’nî mürted olur.] Allahü te­âlânın sıfatlarını ona bildirmelidir. O da, tekrâr etmeli ve bunla­ra inandım demelidir. İbni Âbidîn “rahime-hullahü teâlâ”, bunu açıklarken diyor ki, (Kız küçük iken, anasına babasına tâbi’ ola­rak müslimândır. Bâliga olunca, anasının babasının dînine tâbi’ olması devâm etmez. İslâmiyyeti bilmeyerek bâliga olunca, mür­ted olur. Îmân edilecek şeyleri işitip de, inanmamış kimse, keli­me-i tevhîd söylese, ya’nî (Lâ ilâhe illallah Muhammedün resûlul­lah) dese, müslimân olmaz. (Âmentü billâhi...) de bulunan altı şe­ye inanan ve Allahü teâlânın emrlerini ve yasaklarını kabûl etdim diyen kimse, müslimân olur). Buradan anlaşılıyor ki, her müsli­mânın, çocuklarına (Âmentü billâhi ve Melâiketihi ve Kütübihi ve Rüsülihi vel Yevmil-âhiri ve bil Kaderi hayrihi ve şerrihi mi­nallâhi teâlâ vel-bâ’sü ba’delmevti hakkun Eşhedü en Lâ ilâhe il­lallah ve Eşhedü enne Muhammeden abdühû ve resûlühu) ezber­letmeli, ma’nâsını iyice öğretmelidir. Çocuk bu altı şeyi ve islâ­miyyetin emrlerinden ve yasaklarından birisini öğrenmez ve inan-dığını söylemezse, bâlig olduğu zemân müslimân olmaz, mürted olur. Bu altı şey üzerinde, (Herkese Lâzım Olan Îmân) kitâbında geniş bilgi vardır. Her müslimânın bu kitâbı okuyup ve çocukları­na okutup, îmânlarını kuvvetlendirmeleri ve bütün tanıdıklarının okumaları için çok gayret etmesi lâzımdır. Bunun için, çocukları­mızın mürted yetişmemesi için çok dikkat etmeliyiz. Onlara, dahâ küçük yaşda, îmânı, islâmı, abdesti, guslü, nemâzı öğretmeliyiz! Ananın babanın birinci vazîfesi, evlâdını müslimân olarak yetiş­dirmekdir.
(Dürer ve Gurer)de diyor ki, (Mürted olan erkeğe müslimân ol denir. Şübhe etdiği şey anlatılır. Zemân isterse, üç gün habs olunur. Tevbe ederse kabûl edilir. Tevbe etmezse, hâkim tarafın­dan öldürülür. Mürted olan kadın öldürülmez. Müslimân olunca­ya kadar habs olunur. Dâr-ül-harbe kaçarsa, Dâr-ül-harbde câri­ye olmaz. Esîr alınırsa câriye olur. Mürted olunca, nikâh fesh olur. Bütün malları mülkünden çıkar. Tekrâr müslimân olursa, tekrâr mülkü olurlar. Ölünce veyâ Dar-ül-harbe kaçınca [veyâ Dâr-ül-harbde mürted olunca] müslimân vârisine kalır. [Vârisi yoksa, Beyt-ül-mâldan hakkı olanların olur.] Mürted mürtede vâ­ris olamaz. Mürted iken kazandıkları mülkü olmaz. Müslimânla­ra fey olur. Alış veriş ve kirâ sözleşmeleri ve hediyye vermesi bâ­tıl olur. Tekrâr müslimân olursa, sahîh hâle dönerler. Evvelki ibâ­detlerini kazâ etmez. Yalnız, tekrâr hac yapması lâzım olur). Îmândan sonra, ilk öğrenilecek şey, abdest almak, gusl abdesti ve nemâzdır.
Îmânın altı şartı: Allahü teâlânın var olduğuna ve bir olduğu­na ve sıfatlarına inanmak, Meleklere, Peygamberlere, Kitâblara, Âhıretde olan şeylere, Kazâ ve Kadere îmândır. İleride bunları ayrı ayrı açıklıyacağız.
Sözün kısası, kalb ile ve beden ile, islâmiyyetin emrlerine ve ya­saklarına uymalı ve kalb, gafletden uyanık olmalıdır. Kalbi uyanık olmayan [ya’nî Allahü teâlânın varlığını, büyüklüğünü ve Cennet ni’metlerini ve Cehennem ateşinin şiddetini hâtırlamayan, düşün­miyen] kimsenin bedeninin islâmiyyete uyması güç olur. Fıkh âlimleri fetvâları bildirirler. Bunların yapılmasını kolaylaşdırmak, Allah adamlarının işidir. Bedenin islâmiyyete severek ve kolay uy­ması için, kalbin temiz olması lâzımdır. Fekat yalnız kalbin temiz olmasına, ahlâkın güzel olmasına ehemmiyyet verip, bedenin islâ­miyyete uymasına ehemmiyyet vermiyen kimse, (Mülhid)dir. Bu­nun nefsinin parlaması ile hâsıl olan [gaybdan haber vermek, has­taları okuyup üfleyip iyi etmek] gibi âdet dışı başarıları (İstidrâc) olup, kendisini ve buna uyanları Cehenneme sürükler. Kalbin te­miz ve nefsin mutmainne [uysal] olduğunun alâmeti, bedenin islâ­miyyete seve seve uymasıdır. His organlarını ve bedenini islâmiy­yete uydurmıyanların (Kalbim temizdir. Sen kalbe bak!) demeleri boş lâfdır. Böyle söylemekle kendilerini ve etrâfındakileri aldat­makdadırlar.]

Kitap-Menü