Müslimân kadınların ölümüne dâir

MÜSLİMÂN KADINLARIN ÖLÜMÜNE DÂİR
Şimdi, o avret ki, lohusa veyâ hâmile veyâ tâûn yâhud iç ağrı­sından veyâ bunlardan hiç birisi olmasa, ancak yabancı erkekle­re açık saçık görünmese ve kendisinden zevci hoşnud olsa, o hâ­tuna, ölürken Cennet melekleri gelip, karşısında, saf saf dururlar ve ona izzet ve ikrâm ile selâm verirler ve (Allahü teâlânın sev­gili, şehîd câriyesi gel çık, ne eylersin dünyâ serâyında? Senden Allahü teâlâ râzı oldu ve senin bu hastalığını behâne edip, günâ­hını bağışladı, sana Cennet ihsân etdi, gel emânetini teslîm et!) derler. O hâtun, bu mertebeyi görüp, rûhunu vermek istedikde, etrâfına bakıp (Benim ile dostluk edenleri, yargılayıp rahmet et­sin, sonra teslîm edeyim) dedikde, melekler dahî, ricâsını ce­nâb-ı Hakka arz edeler. Bunun üzerine, hitâb-ı izzet gelip, (İzze­tim hakkı için, kulumun cümle düâsını müstecâb kıldım) buyu­rulur. Melekler dahî, muştuluk eyleyeler. Sonra, melek-ül-mevt, yüzyirmi rahmet melekleriyle geleler. Yüzlerinin nûru Arşa çık­mış, başları tâclı ve arkalarında, nûrdan hulleler ve ayaklarında al­tın na’lınlar ve yeşil kanadları bulunur. Ellerinde, Cennet yemişle­ri, kokuları misk gibi gelip, izzet ve ikrâm ile selâm verirler ve (Hallâk-ı âlem, sana selâm eyler ve Cennet verip, habîbi Muham­med “aleyhisselâm”a komşu eyler ve hazret-i Âişeye musâhib ey­ler) derler.
Bu îmânlı kadın, bu kelâmları işitip ve gözünün perdesi açılıp, ehl-i îmân hâtunlarını göre ve günâhkâr olup, azâb olunanları gö­re ve (Onların günâhlarını bağışla Rabbim!) diye, niyâzda buluna. Cenâb-ı izzetden, bir hitâb gele ki, (Yâ câriyem! Cümle murâdını hâsıl eyledim, ver emânetini, Habîbimin hâtunu ve kızı sana mun­tazırdırlar.) Hemen bu hitâbı işitince, canı titreye ve ayakları atıla ve terler döke ve can vermek üzere iken, iki melek gele. Ellerinde ateşden bir çomak, sağ yanında biri, sol yanında biri dura ve şey­tân aleyhil-la’ne koşup gele ve gerçi bundan bize fâide yok ammâ, hele bir göreyim deyip eline bir cevâhir çanak içinde buzlu su, bu sûretle gelip, suyu göstere. O melekler, o habîsi görünce, ellerin­deki çomaklarla vurarak, elindeki çanağı kırıp, kendisini kovalar. O müslimân hâtun bunu görüp güle. Sonra, o hûrî kızları, ona ce­vâhir kâse ile kevser şerâbı vereler, içe. Cennet şerâbının lezzetin­den canı sıçrayıp kadehe yapışa ve melek-ül-mevt canını o kadeh­den ala. Melekler, çağırışıp, (İnnâ lillahi ve innâ ileyhi râci’ûn) di­yeler. Ve canı alıp gökleri seyr etdirip, Cennete götüreler ve ora­daki makâmını gösterip, derhâl yine, meyyitin başı ucuna getire­ler.
Ne zemân ki, esvâbını çıkaralar ve saçını çözeler, rûhu hemen cesedinin başı ucuna gelip, der ki: (Ey yıkayıcı ! Âheste âheste tut! Zîrâ, Azrâîl pençesinden can yarası yemişdir. Ve tenim gâyet zah­met çekmişdir ve sarsılmışdır.) Teneşire geldikde, yine gelip diye ki: (Suyu çok sıcak etme! Tenim pek za’îfdir. Tez beni elinizden halâs eyleyin ki, râhat olayım.) Yıkayıp kefene sarılınca, bir mik­dâr dura, yine çağıra ve diye ki: (Bu cihânı son görüşümdür. Hısm ve akrabâlarımı göreyim ve onlar da beni görsünler ve ibret alsın­lar. Onlar da yakında benim gibi öleceklerinden, ardımdan feryâd etmesinler. Beni unutmayıp, Kur’ân-ı kerîm okuyarak, dâimâ an-sınlar. Benim mîrâsım için, aralarında çekişmesinler. Tâ ki, kabrde azâb görmiyeyim. Cum’alarda ve bayramlarda da beni hâtırlasın­lar.)
Sonra, musallâ üzerine konuldukda, can yine çağırarak, (Râ­hat kalın, ey benim oğlum ve kızım, anam ve babam! Bunun gibi firâk günü yokdur. Hasretlik, görüşmemiz kıyâmete kaldı. Elvedâ olsun sizlere, ey ardımca göz yaşı dökenler!) der.
Nemâzı kılınıp, omuza alındıkda, yine çağıra ve diye ki, (Beni yavaş yavaş götürün! Eğer kasdınız sevâb ise, bana zahmet verme­yin! Sizden Allahü teâlâya hoşnudluk götüreyim!)
Kabr kenârına konuldukda, yine çağırır ve der ki: (Görün be­nim hâlimi de, ibret alın! Şimdi beni, karanlık yere koyup gidersi­niz. Ben amelimle kalırım. Bu demleri görüp, vefâsız, yalancı dün­yânın mekrine aldanmayınız!)
Kabrine koydukları zemân, can, başının ucuna gelir. Zinhâr, bir meyyiti, telkînsiz bırakmayalar. [Defnden sonra sâlih bir kim­senin (Telkîn) vermesi sünnetdir. Vehhâbîler, telkîn vermenin sünnet olduğuna inanmıyorlar. Bid’atdır diyorlar. Ölü işitmez, du­yamaz, diyorlar. Ehl-i sünnet âlimleri “rahime-hümullahü teâlâ” çeşidli kitâblar yazarak telkîn vermenin sünnet olduğunu isbât et­diler. Bu kıymetli kitâblardan biri Mustafâ bin İbrâhîm Siyâmî “rahime-hullahü teâlâ” hazretlerinin (Nûr-ul-yakîn fî-mebhas-it­telkîn) kitâbıdır. Burada, Taberânînin ve ibni Mendenin haber verdikleri hadîs-i şerîf yazılıdır. Bu hadîs-i şerîfde telkîn verilmesi emr olunmakdadır. (Nûr-ul-yakîn) kitâbı, binüçyüzkırkbeş (1345) senesinde Siyamda, Bankong şehrinde yazılmış, 1396 [m. 1976] se­nesinde, İstanbulda, ikinci baskısı yapılmışdır.] Allahü teâlânın emriyle, meyyit, kabrde uykudan uyanır gibi, uyana ve göre ki, bir karanlık yerdedir. Hizmetçisine ve câriyesine veyâ kendisine dâi­mâ yardımda bulunan kimseye seslenip, (Bana mum getirin!) der. Asla ses ve sadâ gelmez. Kabr yarılıp, iki süâl meleği [Münker ve Nekîr] zuhûr eder. Bunların ağızlarından yalın ateşler ve burunla­rından, siyâh dumanlar çıkmakda ola. Bu hâlde, ona yakın gelip diyeler: (Men rabbüke ve mâ dînüke, ve men nebiyyüke), ya’nî Rabbin kimdir ve dînin hangi dindir ve Peygamberin kimdir? Bunlara doğru cevâb verirse, o melekler, onu Hak teâlânın, ona rahmetiyle tebşîr edip giderler. Hemen o ânda kabrin sağ tarafın­dan bir pencere açılır ve bir ay yüzlü kişi çıkıp, yanına gelir. Bu îmânlı hâtun ona bakıp şâd olur. (Sen kimsin?) diye süâl eder. (Ben senin, dünyâda, sabrından ve şükründen yaratıldım. Kıyâ­mete değin, sana yoldaş olurum) diye cevâb verir.
Harâmları istemekden kesilmedikce nefs, Kalb, ilâhî nûrlara ayna olamaz hiç!

Kitap-Menü